مصباح

در جست و جوی دوست...

مصباح — Mon, 23 Apr 2012 18:28:43 GMT

خدایا!

قلبم را زیر و رو کرده ام،

اما چیزی نیافته ام که آیت مهر چند باره تو بر من باشد!

بنده که نمی دانم... همه ی جاهای قلبم را می گویم!

شاید...

جتماً تو بر قلب من آگاه تری.

حتماً.

این حتماً، امید بنده به توست!

شاید همین امید را نمی دانم!

شکرت می کنم. الحمدلله رب العالمین.

زیارت امام رضا(ع) برای بنده!

نمی دانم اجازه ورود خواهند داد یا نه؟

کریمند! مظهر رحمت ربّ اند.

بنده صاف نیستم ...

خدایا!

صاف کن این ناصاف را!

ایام شهادت حضرت زهرا(سلام الله علیها) در جوار فرزندشان امام رضا(ع).

التماس دعا

سیب بهشت

مصباح — Sat, 21 Apr 2012 06:02:59 GMT

...

حضرت جبریل یک جلوه است، ذاتاً وحی را...

...فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می کند

...

***

رشته ای از چادرش هم دست ما باشد بس است

رشته ای از چادرش؟! ... آری ... شفاعت می کند (علی اکبر لطیفیان)

پلاک های آسمانی

مصباح — Mon, 26 Mar 2012 09:44:31 GMT

خادم الشهدای طلائیه

عکس از : محمدرضا افشار

پیامکی از بهشت(خاطره)

مصباح — Fri, 24 Feb 2012 17:55:31 GMT

نزدیکای غروب بود، رو یه زمین خاکی نشسته بودیم. گاهی نگاش می کردم و گاهی سر به زیر می انداختم. خادم الشهدا را می گویم. در مورد شهید ابراهیم هادی حرف می زد. آخر ما تو منطقه ای نشسته بودیم که محل مفقود شدنش بود. کانال کمیل منطقه فکه.

اگر کسی نبود حرفی بزند هم می شد. ولی حرف های اون خادم بهونه گریه ی ما شد. دنبال بهونه می گشتیم. آخر خاک آنجا طوری بود که دل آدم را بی دلیل و بهانه می لرزاند، گاهی که سرم رو بالا می آوردم تو نمای پشت سر خادم که حالا یه پا راوی شده بود، مهدی رو میدیدم که با یکی از بسیجی های تفحص از سیم خاردارها گذشتند و به پرچم های سرخ رسیدند، راوی می گفت هر پرچمی که می بینید محل پیداشدن یکی از شهداست.

و من در این فکر بودم باز مهدی چی به این بسیجی ها گفته اجازه دادن تا اون جا بره! اما حال و هوای منطقه این اجازه رو بهم نمی داد به چیزهای متفرقه زیاد توجه کنم. یه جورایی انگار دلم محل قرارشو پیداکرده بود. توی جمعی که نشسته بودیم پای صحبت های راوی اگر اغراق نباشد همه داشتند های های اشک می ریختند. بعضی وقتها نسیم دلچسبی هم به صورتمان می خورد. نوای زیبای شهید هم که «تشنه ی آب فراتم ای اجل مهلت بده ......» را می خواند، از بلندگوهای محوطه پخش می شد. داود تقریباً نزدیک من نشسته بود و هر دومان تو حال و هوای خودمان بودیم. پشت ما هم کانال کمیل قرار داشت که دورش را با سیم خاردار بسته بودند تا کسی داخل نشود(خطر مین و ..). در همان حال و هوا بودیم که صدای زنگ تلفن همراه از داخل کانال کمیل بلند شد.

من و داود برگشتیم با تعجب داخل کانال را نگاه کردیم. من که خودم آنچنان جا خوردم که فکر کردم گوشی همراه شهداست که تو کانال جامانده. از نگاه های داود هم چنین چیزی را برداشت کردم. چند ثانیه ای همین طور زنگ می زد تا اینکه توجه هردومان رفت به سمت بلندگوهای محوطه، بله، نوای مداحی از گوشی همراهی بود که جلوی میکروفون گذاشته بودند و صدایش در محوطه پخش می شد که گوشی همراه زنگ می زند و به خاطر وسعت منطقه ما فکر می کنیم صدا از داخل کانال کمیل می آید. هردومان آنچنان به هم خندیدیم که هیچ وقت فراموشم نمی شود. با خودم فکر می کنم این خنده پس از آن بغض سنگین هدیه ای بود که هیچ وقت کمیل را فراموش نکنیم.

امیدوارم داود عزیز این مطلب را در داودنامه ثبت نماید تا آیندگان نیز از آن بهره ببرند.

عکاس: دوست خوبم مهدی

روزهای وصل

مصباح — Wed, 15 Feb 2012 08:03:31 GMT

این روزها خیلی دلم تنگ جنوبه

غروب اروند، شلمچه، طلائیه، صدای گنجشک های هویزه

رمل های فکه، کانال کمیل، شرهانی، مسجد خرمشهرو ....

اربعین آقا

مصباح — Sat, 14 Jan 2012 08:02:29 GMT

شرح: ابدوالله یا زهرا ماننسا حسینا

التماس دعا

سلام بر کریمه اهل بیت

مصباح — Fri, 08 Oct 2010 17:38:20 GMT

میلاد کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) مبارک.

انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون

مصباح — Wed, 15 Sep 2010 17:39:57 GMT

بازگشت به عهد جاهلیت[هتک حرمت قرآن مجید]

Return to ignorance era

Irrevererence the Quran

سفر بیست دقیقه ای!

مصباح — Sun, 15 Aug 2010 11:50:41 GMT

صدای به هم خوردن بال فرشتگان خواب را از چشمانش ربود، دیده را که گشود، وقت سحر بود. برخاست و به سوی حیاط خانه باصفای قدیمی رفت، حیاطی با دیوارهای آجر ی قرمز و درختان پهن برگ گردو و سیب. حوض قدیمی وسط حیاط با ماهی های قرمز به خواب رفته در آغوش تصویر ماه. دستش که به آب خورد تصویر ماه تکانی خورد و ماهی های قرمز را نیز برای تسبیح سحرگاهی بیدار کرد. الحمدلله الذی جعل ماء طهوراَ و لم یجعله نجساَ با آبی که مقدس به ذکر ماهیان قرمز شده بود وضویی ساخت. قطرات شفاف و زلال آب همچون مروارید بر سر و دستش درخشیدن گرفته بود. پیوسته بر لبانش ذکر بود. وارد اتاق شد و در کنار سفره سحری آرام گرفت. بسم الله الرحمن الرحیم هر لقمه از غذای سحر همچون نوری قلبش را روشنایی می بخشید، همه هستی او را آماده می کردند. و الحمدلله رب العالمین. فضای دهانش را آماده کرد، مسواک می زد و با پروردگارش عهد می بست که سخن لغوی از دهانش خارج نشود. ظاهراَ نیم ساعتی بیش تا اذان صبح باقی نمانده بود، اما چه نیم ساعتی! راستی آیا تا به حال در این مدت کوتاه به سفری رفته و برگشته ای؟! آن هم سفری با بعدی بسیار بیشتر از آنچه فکرش را بتوان کرد؟! کلیدهای بهشت ها را بر دست گرفته و دعای سحرهای ماه مبارک رمضان را در برابر دیدگانش گشود، تمام آن سفر بزرگ در دو یا سه صفحه کاغذی مکتوب شده بود، بسم الله الرحمن الرحیم، اللهم (پروردگارا)! ابهت و عظمت کلام، آنقدر احاطه اش نموده بود؛ از آن همه هیبت و قدرت و عظمت چشمه های زلال رحمت در حلقه وصل چشمانش جوشیدن گرفته، بر جویبارهای گونه اش به حرکت در آمده بود؛ سر به زیر انداخته و تاب نگاه عظیمش را نداشت، با رحمت بی منتهای پروردگارش به خود آمد و گرنه جانش را در همان نگاه اول تسلیم نموده بود، آری به خود آمد و خویشتن را آنچنان حقیر و ذلیل و پست و بعید دید که در برابر پروردگارش لب به اعتراف گشود و خود را معرفی نمود إنّی، حال که به بعد فاصله واقف گشته بود لب به سوال گشود تا بارقه های امید را بار دیگر در دل خویش روشن نماید و از رب کریمش درخواست نمود اسئلک. اما برای فرونشاندن شعله های فراق چه نیاز دارد؟ بهاءک، جمالک، جلالک، عظمتک، نورک، رحمتک، کلماتک، کمالک، اسمائک، عزتک، مشیتک، قدرتک، علمک، قولک، مسائلک، شرفک، سلطانک، ملکک، علوّک، منّک، آیاتک، شأن و الجبروت و هر آنچه که تو خود می دانی برای رسیدن به تو نیاز است، آتش درونییش کم کم و با درخواست از پروردگار و اجابت آنی او فرو می نشیند ولی هنوز تپش قلب و سوز جدایی او را آزار می دهد، پس، از الله، که تمام صفات واسماء در او جمع است اجابت می خواهد و او آرامش و لذت نهایی را بر دلش می چشاند، آنگاه است که از خود بیخود گشته و به فنای فی الله می رسد. آنگاه بازگشته و تمام هستی را با ابصار او می بیند و با سمع اوست که می شنود و با لسان اوست که لب به سخن می گشاید، آنگاه مردمان دگر را به سوی او می خواند و با خود با عالم بالا می برد. خوشا به حالت ای مسافر آسمانهای هفتگانه، خوشا به حالت ای سالک سلک الهی. دمی از دم مسیحاییت بر چهره ما زن تا شاید راه نجاتی باز شود.اللهم انّی اسئلک بما تجیبنی حین اسئلک، فأجبنی یا الله.